Wraz z postępami Armii Czerwonej na froncie wschodnim węgierski przywódca Miklós Horthy rozpoczął potajemne rokowania pokojowe z aliantami. Zaostrzyło to relację między Budapesztem a Berlinem – dotychczasowymi sojusznikami. 19 marca 1944 r. III Rzesza rozpoczęła okupację węgierskiego państwa.
Wojska Wehrmachtu wkroczyły na terytorium Węgier od trzech stron: Austrii, Słowacji i Bałkanów, nie napotykając większego oporu. Działalność państwa została podporządkowana machinie wojennej III Rzeszy zarówno w wymiarze administracyjnym, jak i militarnym. Obecność Niemców skutkowała również likwidacją tworzonych od 1939 r. instytucji społeczno-kulturalnych polskiego uchodźstwa.
Niemiecka okupacja oznaczała też zagładę dla liczącej ok. 430 tys. osób społeczności żydowskiej zamieszkującej Węgry. W ciągu niespełna kilku tygodni ludzie ci zostali deportowani do Auschwitz i tam zgładzeni. Pierwsze transporty rozpoczęły się pod koniec kwietnia 1944 r. Główna faza deportacji Żydów trwała zaś od 14 maja do 9 lipca 1944 r.
Węgrzy pozostali u boku Hitlera niemal do samego końca. W połowie października 1944 r. Horthy został odsunięty od władzy – przejęli ją strzałokrzyżowcy z Ferencem Szálasim na czele. W marcu kolejnego roku na terytorium Węgier doszło do ostatniej poważnej ofensywy Wehrmachtu – operacji Frühlingserwachen, będącej próbą zabezpieczenia węgierskich pól naftowych niezbędnych Niemcom do dalszego prowadzenia wojny.
Fot. Szef węgierskiego rządu Ferenc Szálasi w czasie narady z członkami założonego przez siebie ugrupowania strzałokrzyżowców kolaborującego z III Rzeszą. Listopad 1944 r. (Narodowe Archiwum Cyfrowe).
