Od 8 kwietnia 2026 r. w ramach cyklu „Wejście w historię” w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku na poziomie -3 można zobaczyć hafty wykonane przez Jadwigę Makarską, deportowaną wraz z rodziną w głąb ZSRR.
Jadwiga Makarska z d. Załuska urodziła się 27 czerwca 1902 r. Była absolwentką gimnazjum humanistycznego im. Klaudyny Potockiej w Pułtusku. We wrześniu 1924 r. podjęła pracę jako nauczycielka w szkole podstawowej we wsi Słoboda Żośmiańska (woj. wileńskie). Po zawarciu związku małżeńskiego z Michałem Makarskim i urodzeniu córki Elwiry osiedliła się wraz z rodziną w Szarkowszczyźnie (woj. wileńskie). W 1939 r. jej mąż został zmobilizowany do Wojska Polskiego. W czasie okupacji radzieckiej, gościła u siebie matkę i brata Tadeusza, studenta IV roku prawa w Lublinie. Wszyscy obecni w domu członkowie rodziny, zostali 20 czerwca 1940 r., deportowani nad rzekę Siewiernaja Kargowa w obwodzie archangielskim, gdzie pracowali przy wyrębie tajgi. Po amnestii w 1941 r. przewieziono ich do Kraju Ałtajskiego. Jadwiga Makarska pracowała tam jako nauczycielka, a później dyrektorka szkoły dla polskich dzieci w Barnaule. W maju 1946 r. wraz z córką i matką powróciła do Polski.
W czasie deportacji, mimo trudnych warunków starała się dbać o czystość pomieszczeń, schludny ubiór czy własnoręcznie wyrabiane dodatki do wnętrz. Miały one ocieplić charakter skromnych izb i nawiązywać do tradycyjnego polskiego wystroju. Szablony pochodzące z tygodnika „Bluszcz” z 1928 r., udało się jej dołączyć do rzeczy pospiesznie spakowanych przed wywózką.
