8 października 1939 r. Adolf Hitler wydał dekret, którym jednostronnie przyłączył zachodnie tereny okupowanej przez Niemców Polski do III Rzeszy. Była to realizacja niemieckiego planu wymazania Polski z mapy Europy, a także fizycznej i kulturalnej eksterminacji polskości i poszerzenia niemieckiej przestrzeni życiowej.
Do Rzeszy wcielono bezpośrednio województwa pomorskie, śląskie, poznańskie, łódzkie z Łodzią (przemianowaną później na Litzmannstadt), Suwalszczyznę, północną i zachodnią część Mazowsza oraz zachodnie części województw krakowskiego i kieleckiego. Z pozostałych terenów okupowanych Niemcy utworzyli Generalne Gubernatorstwo.
Wydany przez kanclerza Rzeszy akt prawny stał w sprzeczności z prawem międzynarodowym i nie był uznawany zarówno przez władze RP na uchodźctwie, jak i państwa sojusznicze wobec Polski oraz państwa neutralne. Dla Polaków mieszkających na okupowanych terenach wiązał się z tragicznymi konsekwencjami. Polityka niemiecka wobec podbitej ludności naznaczona była wyjątkowym okrucieństwem. Jej celem była germanizacja zajętych terenów, co oznaczało kulturową, a wręcz fizyczną eksterminację polskiej ludności. Efektem niewyobrażalnego terroru były aresztowania oraz masowe wysiedlenia i mordy. W ramach tzw. Intelligenzaktion Niemcy ze szczególną zajadłością poszukiwali i likwidowali przedstawicieli polskiej elity politycznej, gospodarczej i intelektualnej.
Wyrazem polityki germanizacyjnej był wydany 7 października 1939 r. przez Hitlera „dekret o umocnieniu niemieckości”. Zgodnie z jego założeniami rozpoczęto akcję przesiedleńczo-kolonizacyjną polegającą na sprowadzaniu ludności o niemieckich korzeniach na tereny III Rzeszy. Dla Polaków zamieszkujących tereny okupowane wiązało się to z wysiedleniem, często do obozów przejściowych, a później koncentracyjnych.
Śladem po niemieckim terrorze są rozsiane po Polsce zbiorowe mogiły pomordowanych ofiar.
Zdjęcia pochodzą z Narodowego Archiwum Cyfrowego.
