81 lat temu w fordońskim wąwozie, który został później przez mieszkańców nazywany „Doliną śmierci”, Niemcy rozpoczęli eksterminację miejscowych Polaków i Żydów. Rozstrzeliwania trwały do końca listopada 1939 r.
Wraz z wejściem Wermachtu do Bydgoszczy w dniu 5 września 1939 r. dla mieszkańców miasta i okolic rozpoczął się okres okupacji i niemieckiego terroru. Za wojskiem agresora do Bydgoszczy zaczęły przybywać jednostki Einsatzgruppen, czyli specjalnych formacji do prowadzenia akcji pacyfikacyjnych i eksterminacyjnych na zajętych terenach. Niemcy przystąpili do realizacji zasadniczego celu, czyli całkowitej germanizacji terenów przyłączonych do III Rzeszy w październiku 1939 r. Oznaczało to wyeliminowanie kulturowe, jak i fizyczne ludności polskiej oraz likwidację ludności żydowskiej.
Efektem niemieckiego terroru były liczne aresztowania i publiczne egzekucje. Później rozpoczęto akcje systematycznej likwidacji przedstawicieli inteligencji na Pomorzu. Jednym z miejsc kaźni Polaków i Żydów był teren wąwozu między wzgórzami Miedzyńskimi w Fordonie, obecnie dzielnicy Bydgoszczy.
10 października 1939 r. Niemcy rozpoczęli pierwsze rozstrzeliwania Polaków i Żydów. Trwały one do końca listopada 1939 r. Wśród ofiar bestialskich mordów znaleźli się m.in. nauczyciele, księża katoliccy oraz osoby narodowości żydowskiej.
Zdjęcie – Archiwum Państwowe w Bydgoszczy (ze strony NAC)
