27 listopada 1941 r. zakończyła się bitwa o Tobruk. Wojska alianckie, z udziałem polskiej Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, pokonały niemieckie oddziały Africa Corps pod dowództwem gen. Rommla.
Tobruk był aliancką twierdzą położoną w Afryce Północnej, od wiosny 1941 r. usilnie obleganą przez niemiecko-włoskie wojska. Wśród jej obrońców znajdowali się polscy żołnierze Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich gen. Stanisława Kopańskiego – jednostki sformowanej wiosną 1940 r. w Syrii na mocy francusko-polskiej umowy. Oddziały Osi usilnie oblegały twierdzę, wielokrotnie podejmując próby jej zdobycia. Zakończyły się one niepowodzeniem, gdyż w ramach przeprowadzonej 27 listopada operacji „Crusader” z odsieczą przybyli alianci, którzy przełamali oblężenie. Oznaczało to porażkę Rommla i zwycięstwo obrońców, pogardliwie nazywanych przez Niemców „szczurami Tobruku”. Przydomku tego z czasem zaczęli używać sami alianci, którzy uznali go za zaszczytny. Odblokowanie Tobruku nie zakończyło walk w północnej Afryce. Kontynuowano je jeszcze przez dwa najbliższe lata, a ich częścią było m.in. ostateczne zdobycie fortu przez wojska Osi w 1942 r.
