27 września 1940 r. Niemcy, Włochy i Japonia podpisały w Berlinie porozumienie formalizujące dotychczasową współpracę pomiędzy tymi krajami. Sojusz ten, nazywany również paktem berlińskim, wydzielał strefy wpływów pomiędzy sygnatariuszy.
Nieformalna współpraca pomiędzy Niemcami, Włochami i Japonią trwała już od kilku lat. W przypadku obu mocarstw europejskich jej przejawem było zawiązanie paktu stalowego w maju 1939 r. Prowadzono rozmowy zmierzające do włączenia do porozumienia Japonii, której polityka ekspansjonistyczna była ukierunkowana na terytoria Dalekiego Wschodu. Podpisanie paktu przez Niemcy, Włochy i Japonię miało na celu utrzymanie kształtowanego przez te kraje nowego porządku oraz zapewnienie wieloletniej współpracy politycznej, militarnej i gospodarczej. Świat został podzielony na strefy wpływów: Niemiec i Włoch w Europie, Japonii w Azji Wschodniej. Z czasem do paktu przystąpiły kraje sojusznicze i satelickie Niemiec: Węgry, Rumunia, Bułgaria, Słowacja i Chorwacja. Do sojuszu próbowano również włączyć Związek Sowiecki. Nie udało się jednak tego osiągnąć m.in. wskutek roszczeń polityczno-terytorialnych ZSRS względem południowo-wschodniej Europy.
