7 września 1939 r. o godz. 10.15 komendant Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte mjr Henryk Sucharski zarządził przerwanie walki i poddanie placówki. Żołnierze przez 7 dni bohatersko odpierali niemieckie ataki, stając się symbolem polskiego oporu.
Licząca przeszło 200 osób załoga Westerplatte przez siedem dni odpierała ataki Niemców w nierównej walce. Najeźdźcy rzucili do walki ok. 4 tys. żołnierzy, wspartych działami i artylerią pokładową pancernika Schleswig-Holstein. Polscy obrońcy przetrzymali huraganowy ostrzał z lądu, morza i powietrza, odparli kilkanaście ataków i nocnych wypadów. Komunikat nadawany przez polskie radio „Westerplatte broni się jeszcze” niósł pokrzepienie walczącej Polsce. Broniący się żołnierze pozostawali bez chwili wypoczynku, bez wody i ciepłego posiłku. Utracono 15 osób, kilkudziesięciu zostało rannych. Ostatniego dnia nierównej walki mjr Sucharski, biorąc pod uwagę brak perspektyw na odsiecz i stan żołnierzy, poddał placówkę. W uznaniu bohaterstwa i niezłomności obrońców Westerplatte, niemieckie dowództwo pozwoliło komendantowi odejść do niewoli z szablą przy boku.
