11 grudnia 1941 r. Polska wypowiedziała wojnę Japonii. Akt ten wiązał się z decyzją Wielkiej Brytanii, która stanęła do walki u boku Stanów Zjednoczonych. Japonia była jedynym krajem, któremu Polska (po odzyskaniu niepodległości w 1918 r.) w formalny sposób wypowiedziała wojnę.
W okresie międzywojennym stosunki polsko-japońskie pozostawały życzliwe. Japonia była jednak krajem ekspansjonistycznym, czego przejawem był jej atak na Chiny czy USA. Po nalocie na Pearl Harbor do walk przeciwko Cesarstwu stanęła także Wielka Brytania, w ślad której poszły sojusznicze rządy emigracyjne, w tym Polska. Japończycy formalnie nie przyjęli polskiej deklaracji, argumentując, że była ona narzucona przez Brytyjczyków.
Starcia między Polską a Japonią praktycznie nie istniały. Na Daleki Wschód trafiły m.in. dwa polskie statki pasażerskie „Pułaski” i „Sobieski”, przebudowane na transportowce, na których przeprawiano brytyjskich żołnierzy. Najbardziej znanym Polakiem walczącym na Dalekim Wschodzie jest pilot mjr Witold Urbanowicz, dowódca dywizjonu 303, który służąc w dywizjonie „Latających Tygrysów” – Amerykańskiej Grupie Ochotniczej – zestrzelił kilka japońskich samolotów.
Formalnie wojna polsko-japońska trwała aż do 1957 r., gdy podpisano układ o przywróceniu normalnych stosunków między Polską Rzeczpospolitą Ludową i Japonią.
