9 kwietnia 1945 r. rozpoczęła się wiosenna ofensywa aliantów w północnych Włoszech, której celem było zajęcie tego obszaru i pokonanie wojsk niemieckich. Jednym z głównych kierunków alianckiego natarcia była Bolonia, a zadanie jej zdobycia otrzymał 2. Korpus Polski, wsławiony walkami o Monte Cassino.
Pierwszy etap ofensywy zakładał atak na niemieckie pozycje nad rzeką Senio, przełamanie ich i wyjście nad rzekę Santero. Zadanie to otrzymała 3. Dywizja Strzelców Karpackich. Po silnym bombardowaniu z powietrza pozycji niemieckich grupa przełamała ich obronę nad pierwszą z tych rzek i wyszła nad brzeg Santero, forsując ją i zdobywając przyczółek po jej drugiej stronie (11 kwietnia). Inne polskie zgrupowanie (3. Brygada Strzelców Karpackich i 4. Wołyńska Brygada Piechoty) atakowało w kierunku Castel Bolognese (miasto zostało zdobyte 12 kwietnia) oraz dalej w kierunku Imoli (zajętej 14 kwietnia).
Do walki wchodziły kolejne polskie oddziały, w tym 5. Kresowa Dywizja Piechoty i 6. Lwowska Brygada Piechoty. W następujących po sobie dniach 2. Korpus Polski przełamywał kolejne niemieckie linie obrony zlokalizowane na rzekach: Sillaro, Gaiana i Idice, wychodząc na przedpola Bolonii. Niemcy w obawie przed okrążeniem przez wojska polskie i idące z południa wojska amerykańskie rozpoczęli wycofywanie się z miasta nocą z 20 na 21 kwietnia. Dowodzący oddziałami polskimi gen. Klemens Rudnicki wydał rozkaz zajęcia Bolonii i pościgu za Niemcami. Pierwsi polscy żołnierze weszli do miasta o poranku, 21 kwietnia 1945 r.
