13 listopada 1939 r., na mocy rozkazu Naczelnego Wodza gen. Władysława Sikorskiego, dokonano przekształcenia Służby Zwycięstwu Polski (SZP) w Związek Walki Zbrojnej (ZWZ). Miała to być jedyna konspiracyjna organizacja wojskowa w okupowanym kraju. Na komendanta głównego wybrano przebywającego we Francji gen. Kazimierza Sosnkowskiego.
Związek Walki Zbrojnej został utworzony w oparciu o istniejącą od 27 września 1939 r. SZP. Celem powołania ZWZ było scalenie konspiracji rozproszonej na okupowanych przez Niemców i Sowietów polskich ziemiach. Naczelny Wódz opowiadał się także za rozdzieleniem struktur cywilnych i wojskowych.
Zgodnie z instrukcją komendanta ZWZ gen. Kazimierza Sosnkowskiego miała być to organizacja „ogólnonarodowa, ponadpartyjna i ponadstanowa, skupiająca w swych szeregach, bez względu na różnicę przekonań politycznych i społecznych, wszystkich prawych Polaków, pragnących walczyć orężnie z okupantami w warunkach pracy konspiracyjnej i odpowiadających pod każdym względem wysokim moralnym wymaganiom, jakie stawia wobec jednostki podobna praca”.
Do bieżących zadań ZWZ należało m.in. informowanie społeczeństwa o sytuacji politycznej czy gromadzenie środków bojowych. Jednak jego naczelną misją było zorganizowanie powstania powszechnego, które doprowadzi do wywalczenia niepodległości, dlatego obok przeprowadzanych zadań bojowych równie ważne było szkolenie młodych żołnierzy. Już w 1940 r. w ramach ZWZ powołano Związek Odwetu, który podejmował akcje dywersyjno-sabotażowe na terenie okupowanego kraju, a w 1941 r. utworzono organizację zbrojną o kryptonimie Wachlarz.
