4 czerwca 1944 r. wojska alianckie wkroczyły do Rzymu. Zdobycie Wiecznego Miasta było ważnym etapem wypierania niemieckich oddziałów z Półwyspu Apenińskiego.
Od jesieni 1943 r. Rzym znajdował się pod wojskową i polityczną kontrolą Niemców i wspierających ich kolaborantów z Włoskiej Republiki Socjalnej. Alianci jednak systematycznie wypierali oddziały państw Osi z Półwyspu Apenińskiego. Drogę do włoskiej stolicy blokował m.in. system umocnień znany jako linia Gustawa. Wojska alianckie, przy dużym wsparciu oddziałów 2. Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa, przełamały te umocnienia w połowie maja 1944 r. Niemcy, nie widząc szansy na skuteczną obronę w rejonie Rzymu, ostatecznie ogłosili go miastem otwartym, co oznaczało, że nie będzie ono przez nich w żaden sposób bronione. W związku z tym nie doszło tam do żadnych starć, co uratowało zabytki architektury Wiecznego Miasta. Oszczędzone w ten sposób niemieckie oddziały wykorzystano w późniejszych walkach. Ich udział doprowadził do niemałych strat w szeregach aliantów i tym samym opóźnienia wyzwolenia Włoch.
