Jednym z pierwszych więźniów niemieckiego obozu Stutthof był aresztowany 1 września 1939 r. ksiądz Franciszek Rogaczewski. Do obozu trafił w pierwszym transporcie 2 września, gdzie jako osoba duchowna narażony był na najbardziej brutalne i bezwzględne traktowanie ze strony niemieckich oprawców, a także kierowany do najcięższych prac. Na wystawie czasowej „Walka i Cierpienie. Obywatele polscy podczas II wojny światowej” możemy obejrzeć unikatową pamiątkę po ks. Franciszku Rogaczewskim – jego ornat i stułę.
Ks. Franciszek Rogaczewski urodził się 23 grudnia 1892 r. we wsi Lipinki koło Świecia na Pomorzu. Po ukończeniu Gimnazjum w Chełmnie wstąpił do Collegium Marianum w Pelplinie, gdzie podjął studia filozoficzno-teologiczne. W trackie I wojny światowej pracował jako sanitariusz, a święcenia kapłańskie otrzymał 16 marca 1918 r. W pierwszych latach powojennych pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz w Nowym Mieście Lubawskim na Pomorzu. Stamtąd został przeniesiony do Gdańska, gdzie od 2 kwietnia 1920 r. rozpoczął pracę w kościele pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Gdańsku-Wrzeszczu. Po utworzeniu na mocy traktatu wersalskiego Wolnego Miasta Gdańska przyjął obywatelstwo polskie, ale w późniejszych latach, chcąc odgrywać rolę polityczną, wystąpił z wnioskiem o przyznanie obywatelstwa gdańskiego. W okresie międzywojennym ks. Rogaczewski sprawował posługę w kościele pw. św. Brygidy i św. Józefa w Gdańsku.
Ks. Rogaczewski był zdolnym organizatorem – z jego inicjatywy, tylko w ciągu jednego roku pracy w kościele św. Brygidy, powstało około trzydziestu stowarzyszeń kościelnych, w tym orkiestra i chór. Jego głównym celem było stworzenie centrum życia religijnego i społecznego dla Polonii gdańskiej. Bazą miał być kościół pw. Chrystusa Króla, na budowę którego fundusze zebrało Polskie Towarzystwo Budowy Kościoła Chrystusa Króla w Gdańsku z prezesem ks. Franciszkiem Rogaczewskim na czele. 31 stycznia 1930 r. został mianowany proboszczem tytularnym tej świątyni. Przy budowie nowego kościoła mocno zaangażowana była gdańska Polonia, poświęcając swój czas, pracę i środki finansowe przy wznoszeniu budynku. 30 października 1932 r. poświęcono kościół Chrystusa Króla, przy którym działały także powstałe z inicjatywy ks. Rogaczewskiego stowarzyszenia kościelne skupiające środowiska polonijne.
Propolska postawa ks. Rogaczewskiego była przyczyną sprzeciwu prezydenta senatu gdańskiego Artura Greisera wobec jego nominacji na proboszcza parafii. Podjęte w tej sprawie interwencje okazały się bezskuteczne.
Rankiem 1 września 1939 r. ks. Franciszek Rogaczewski został aresztowany oraz osadzony wraz z innymi polskimi kapłanami, urzędnikami i nauczycielami w Victoriaschule, a następnego dnia przewieziony w pierwszym transporcie do niemieckiego obozu koncentracyjnego Stutthof. Jako osoba duchowna był narażony na najbardziej brutalne i bezwzględne traktowanie ze strony niemieckich oprawców, a także kierowany do najcięższych prac.
W trackie pobytu w KL Stutthof, tak jak pozostali kapłani, swoją postawą i modlitwą wspierał współwięźniów, za co był szykanowany i bity przez niemieckich personel obozowy.
Ks. Franciszek Rogaczewski został zamordowany w lesie niedaleko obozu 11 stycznia 1940 r.
W 1999 r. papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym wraz ze 108 męczennikami polskimi z czasów wojny.
Na wystawie czasowej „Walka i Cierpienie. Obywatele polscy podczas II wojny światowej” możecie obejrzeć unikatową pamiątkę po duchownym – ornat i stułę ks. Franciszka Rogaczewskiego – oraz dowiedzieć się o szczególnych represjach niemieckich oprawców wobec duchowieństwa.
