6 maja 1945 r. polscy żołnierze z 1. Dywizji Pancernej, zgodnie z warunkami kapitulacji niemieckiego garnizonu w Wilhelmshaven podpisanej 5 maja, zajęli miasto i bazę niemieckiej Kriegsmarine. W ten sposób dobiegł kresu szlak bojowy 1. Dywizji Pancernej, która od lata 1944 r. walczyła na froncie zachodnim.
Dywizja Pancerna gen. Stanisława Maczka brała udział w operacjach militarnych na terenie północnych Niemiec od pierwszych dni kwietnia 1945 r., wyzwalając m.in. obóz jeniecki Oberlangen i nacierając w kierunku na Emden, Rhede i Wilhelmshaven. Ostatecznie w pierwszych dniach maja 1945 r. Polacy dotarli w bliskie sąsiedztwo tego ostatniego miasta, zajmując pozycje w Bad Zwischenahn. 4 maja rozpoczął się atak na Wilhelmshaven, a następnego dnia dowództwo obrony bazy niemieckiej floty skapitulowało przed płk. Antonim Grudzińskim. W niedzielę, 6 maja 1945 r., biało-czerwone flagi załopotały na budynkach, a polskie jednostki zakończyły zajmowanie miasta i portu Wilhelmshaven.
