5 maja 1939 r. minister spraw zagranicznych Józef Beck wygłosił przemówienie w Sejmie RP, które było wyrazem niezgody Polski na niemieckie żądania godzące w całość i niepodległość Rzeczypospolitej.
Kilka dni wcześniej, 28 kwietnia 1939 r., Adolf Hitler w swoim przemówieniu w Reichstagu ujawnił żądania wobec Polski oraz wypowiedział polsko-niemiecką deklarację o niestosowaniu przemocy z 1934 r.
Reagując na słowa i działania Hitlera, polski minister spraw zagranicznych w przemówieniu sejmowym odrzucił niemieckie żądania jako bezzasadne. Swoje wystąpienie zakończył następującymi słowami:
Pokój jest rzeczą cenną i pożądaną. Nasza generacja, skrwawiona w wojnach, na pewno na pokój zasługuje. Ale pokój, jak prawie wszystkie sprawy tego świata, ma swoją cenę, wysoką, ale wymierną. My w Polsce nie znamy pojęcia pokoju za wszelką cenę. Jest jedna tylko rzecz w życiu ludzi, narodów i państw, która jest bezcenną. Tą rzeczą jest honor.
Jak do tej pory Hitlerowi udawało się realizować swoje cele polityczne, nie napotykając sprzeciwu mocarstw europejskich: zajęcie Nadrenii (1935), Anschluss Austrii (1938), rozbicie Czechosłowacji (1938–1939), zajęcie Kłajpedy (1939) to kolejne niemieckie kroki zmiany mapy Europy i likwidacji postanowień traktatu pokojowego z Wersalu (1919). Jednakże 5 maja 1939 r. po raz pierwszy agresywna polityka III Rzeszy napotkała zdecydowany opór, którego wyrazicielem był minister spraw zagranicznych Rzeczpospolitej – Józef Beck.
