1 września 1939 r. Polska Marynarka Wojenna stanęła do nierównej walki z niemiecką Kriegsmarine. Działania na morzu podjęły niszczyciel „Wicher”, stawiacz min „Gryf” oraz okręty podwodne „Orzeł”, „Sęp”, „Ryś”, „Żbik” i „Wilk”.
ORP „Wicher” był polskim niszczycielem, którego według nomenklatury międzywojennej nazywano kontrtorpedowcem. Zbudowany został we Francji, w stoczni Chantiers Naval Français w Blainville, w oparciu o plany francuskich kontrtorepdowców typu Bourrasque (Simoun). Budowę rozpoczęto w 1927 r., a w lipcu 1930 r. „Wicher” wszedł w skład Marynarki Wojennej. Należał do najnowocześniejszych okrętów wojennych II Rzeczpospolitej, a po rozpoczęciu służby został jednostką flagową dowódcy Dywizjonu Torpedowców, komandora porucznika Romana Stankiewicza. W pierwszej połowie 1939 r. szykowano przegląd mechanizmów napędowych, ale ze względu na podwyższoną gotowość go nie wykonano. Okręt przewidziany był do obrony wybrzeża, a po odpłynięciu 30 sierpnia 1939 r. ORP „Błyskawicy”, „Burzy” i „Gromu” do Anglii, na miejscu pozostał jako jedyny z polskich niszczycieli.
W nocy z 31 sierpnia na 1 września okręt znajdował się na redzie w Gdyni. Zgodnie planami operacyjnymi z lat 1938-1939 ORP „Wicher” miał wraz ze stawiaczem min ORP „Gryf” ładunkami wybuchowymi odgrodzić polskie wybrzeże uniemożliwiając niemieckim okrętom penetrację części Zatoki Gdańskiej na linii Sopot-Hel. Uszkodzenia „Gryfa” spowodowane atakami niemieckich samolotów zniweczyły te plany a „Wicher” 2 września rano zacumował w porcie helskim, skąd prowadził odpór niemieckich ataków powietrznych. 3 września 1939 r. w jednym z niemieckich nalotów „Wicher” został trafiony bombami lotniczymi i zatonął. Załoga zatopionego okrętu uczestniczyła później w obronie Helu i po ciężkich walkach poddała się Niemcom dopiero 2 października 1939 r.
Odwiedź Muzeum II Wojny Światowej i #PoznajWystawęGłówną, gdzie znajdziesz przedmioty z niszczyciela „Wicher”. Prezentowane zdjęcie przedstawia otok na czapkę marynarza z tego okrętu.
